Zo kan het ook

Ik deelde het verlies van mijn vriend met mijn kinderen, mijn broers en zussen en mijn schoonzussen en zwagers. Een beetje delen van mijn verdriet leek me goed. Vanuit mijn kinderen en schoonfamilie kwam er onder andere telefonisch contact dat voor mij als steunend voelde. Mijn zielsverwante zus belde me en we konden uitgebreid praten. Bij haar kon in alles kwijt. Bij haar voel ik me met mijn (on)geloof ook geaccepteerd en gewaardeerd. Met de andere zussen en broers ligt het net wat anders. Voor hen bevind ik me op een dubieuze weg, zo voelt het me. Voor hen ontbreekt er in het afscheid van Antoon iets, wat je kunt omschrijven als 'Veilig in Jezus' armen' of als 'De Heer is mijn Herder'. We zijn gelukkig wel zo open naar elkaar dat ze dat niet onder stoelen of banken steken.

Ik vind het moeilijk om anders te zijn en de dingen van het geloof anders en met meer vragen te ervaren. Het voelt op dagen waarin het allemaal weer wordt verwoord en zelfs opnieuw aan mij uitgelegd, bepaald eenzaam. Natuurlijk besef ik dat het geloof mijn familie heilig is en dat het afscheid van Antoon buiten hun straatje valt. Er wordt me gewezen op uitspraken van mijn vader, die inderdaad een geloof had waarop ik jaloers zou kunnen zijn. Maar ik ben mijn vader niet. Mijn vaders geloof leeft nu eenmaal niet in mij, zoals het in hem leefde. Mijn levenspad met ups en downs was dan ook een ander, een strikt eigen pad. Mijn plaats in het leven is een andere. Ik zie mijn deel van het Licht en ervaar mijn deel van de Waarheid. En ik besef dat er heel veel meer is dan dat stukje van mij. Antoon geloofde ook niet zoals mijn vader, maar dat belette hem niet mee te willen op bezoek bij mijn vader en naar mijn vaders begrafenis kwam hij ook. Niets stond hem daarbij in de weg en al helemaal het geloof van mijn vader niet.


- - -

Pagina geschreven 16-8-2022.