Mijn vader: 'Vertel eens een verhaal'

foto 15-12-2005, met kleindochter (dan bijna 3)

foto 15-12-2005, met kleindochter (dan bijna 3)


Voor een langzaam stervende oude man van 100 houdt mijn vader opmerkelijk de regie. Hij weet precies wat hij wil en wat niet, of: wat goed voor hem is en wat niet. Hij wil niemand tot last zijn, maar als het kan toch een paar hapjes griesmeelpap met bruine suiker of koffie vermengd met vla, om maar wat te noemen. Zoveel hij lichamelijk van week tot week inlevert (stapjes achteruit doet, heet dat), zo krachtig blijft zijn af en toe toch mistige geest. Want hij noemde zich dezer dagen ook 'suf in z'n hoofd'.

Hij denkt af en toe dat de verzorging vergeten is om hem uit bed te helpen. Maar eruit wil hij ook niet, want 'het ligt nog zo lekker in bed'. Toen één van mijn broers of zussen bij hem zat en hij wakker werd, verzuchtte hij: 'O gelukkig, ik lig in m'n bed. Ik droomde dat ik in de auto zat en niet meer wist waar ik naartoe moest.' En de laatste dagen vraagt hij ons bij het afscheid om dicht bij de Here te blijven, 'ook als ik er niet meer ben'.

Heel bijzonder vroeg hij mijn zus gisteren om hem een verhaal te vertellen. De cirkel raakt rond. Als kinderen willen we verhalen horen. In onze ouderdom kan dat net zo zijn. Mijn zus kreeg in zich hem het verhaal van zijn leven te vertellen. Van het jongetje dat 100 jaar geleden geboren werd in een gezin met twee oudere zusjes. Dat er steeds broertjes en zusjes bij kreeg, tot ze met tienen waren. En dat de moeder van de toen dertienjarige jongen toen erg ziek werd en na 10 dagen aan longontsteking stierf, vlak voor het moment waarvan de dokter gezegd had: 'Als ze dat haalt, dan komt het goed.' 'Dat jongetje ben ik', zei mijn vader met grote ogen en tranen rolden over zijn wangen. Maar het verhaal moest verder, vond hij. Over het nieuwe meisje met die leuke staartjes dat op school kwam, nieuw vanuit het westen van het land. Over hoe hij meteen verliefd op haar werd en haar later, alweer ouder, ook als vriendin vroeg. Hoe zij eerst niet wilde en hij haar vroeg ervoor te bidden. En over de oorlog, de evacuatie van de koeien en zoveel andere ons bekende verhalen meer. Hoe hij trouwde met zijn liefde en hoe ze kinderen kregen en hoe die kinderen opgroeiden. En ook hoe hij in 2005 vrij plotseling nagenoeg blind wed. Zijn dochter, die zijn verhaal vertelde, vertelde ook hoe ze gebeden had dat hij toch zou mogen blijven zien, omdat hij zo graag tuinierde. En hoe hijzelf, toen hij het zicht echt was kwijtgeraakt, alleen maar zei dat hij dankbaar was dat hij 85 jaar goed had kunnen zien. Uiteindelijk zal het verhaal gekomen zijn bij waar we nu zijn en besloot hij het zelf met: 'Ja, er was altijd een paraplu van Gods zegen over mijn leven, en nog steeds.'

Een andere zus heeft hij inmiddels ook gevraagd om hem zijn levensverhaal te vertellen. Hij krijgt er niet genoeg van. De cirkel raakt rond.

Vanavond, toen mijn broer bij hem vertrok en hem met een pepermunt in de mond achterliet, zei hij dat hij het 'hartstikke goed' had. Mijn broer schrijft in de app dat hij dat niet kon tegenspreken.


Pagina geschreven 10-10-2019.