Mijn beste vriend

Dezer dagen zwierf ik in sociale afzondering om het coronavirus langs een paar Friese kerken. In Aegum, of in het Fries Eagum, was ik bij de begraafplaats. De kerk is er niet meer, de toren staat er nog, mooi centraal. Bij de begraafplaats is de bushalte en ook de brievenbus. Er staat ook een aanplakbord. Daarop trof ik één briefje, met een gedicht:

Aegum, 23-3-2020 Aegum, 23-3-2020


Ik heb het gedicht gegoogeld. Ik vond het eenmaal elders en daar stond er een voornaam onder: 'Clementine'. Hieronder neem ik de tekst over:


Mijn beste vriend ...

'Ik' ben mijn beste vriend,
dat heb ik nooit geweten.
Ik was ernaar op zoek
en voelde mij vergeten.
Ik vroeg een ieder 'hou van mij'
en 'help me door het leven',
maar kreeg nooit wat ik nodig had,
hoe konden zij ook geven ...

Datgene wat ik in me heb,
mijn ware Ik, mijn wezen.
Het leidt mij door het leven heen
en kan mijn pijn genezen.
Mijn wezen weet wat nodig is,
weet van een hoger plan
en laat mij voelen wat ik moet,
het vraagt een volgen van ...

Mijn wezen is mijn beste vriend,
dat mij met Al wat Is verbindt
en samen zijn we onderweg,
om te ervaren als een kind.
Te leren wat ik nog niet weet
of in mezelf herken,
zodat ik uiteindelijk begrijp en zie
wie ik werkelijk ben.


Pagina geschreven 26-3-2020.