Ben heel benieuwd!

Een kennis was ze, in de verte nog ergens familie van Trix. We zaten samen in het kerstconcert, een paar maal wel, door de jaren heen. Daarna lunchten we bij haar. En vorig zomer nog troffen we haar zittend in haar voortuin toen we aanwaaiden en dronken we koffie met haar. Eenennegentig. Maculadegeneratie en bijna blind. Altijd alleen gebleven en gewerkt in een sociaal beroep. Vorig jaar klonk het al door, dat ze klaar was, klaar met haar leven, gewoon klaar. Ze vond het moeilijk van hulp afhankelijk te zijn. Ze wilde weg.

Een paar maal eerder heb ik het meegemaakt: de zelf gekozen dood, euthanasie. Van iemand die bij zo'n sterven aanwezig was, hoorden we ooit hoe mooi het was geweest. Mooi sterven.

Voorbije maandag was haar geplande dag. Ze heeft er wat moois van gemaakt. Ze heeft, ik zie haar voor me, met haar stok nog een wandelingetje door haar straat gemaakt. Toen is ze in haar stoel gaan zitten. Ze wilde er niet bij liggen. Ze dronk haar drankje, rustig en tevreden dat het zover was. Daarna praatte ze nog wat, hield het contact vast. Toen ze wat begon weg te zakken is haar stoelleuning wat naar achter gezet. En toen zei ze: 'Ben heel benieuwd!' En toen was ze weg.

Vandaag is ze begraven. We hadden er bij zullen zijn, maar door de Coronacrisis kon dat niet. We weten waar ze ligt. Vanuit haar kamerraam keek je over de weilanden met verderop een kleine oude kerk met kerkhof. 'Een levend schilderij' noemde ik het daar wel. Daar ligt ze, op het kerkhof, aan de kant van haar huis. Je moet vanuit haar raam over haar graf heen kijken om de kerk te zien.

Pagina geschreven 21-3-2020.