Mijn vader: weg omhoog?

foto 25-6-2018
(foto 25-6-2018)

Weer zijn we tien dagen verder en mijn vader doet ons versteld staan. Zaterdag waren we als broers en zussen bij elkaar om twee verjaardagen te vieren. Op de app was het toen al gegaan over de vraag van revalideren of niet revalideren en mijn vader had in de dan voorbije tijd zelf een paar keer te kennen gegeven geen behoefte meer te hebben om weer uit bed te kunnen. Maar nu hij zich niet langer ziek voelde, was ook het verlangen te sterven niet meer actueel. Beter kon je spreken van bereidheid te sterven en de hoop nog wat door te mogen in het leven hier.

Mijn jongste zus begon ermee: kijken hoe hij op voorzichtige pogingen hem te activeren zou reageren. Toen we bij elkaar waren, was hij al begonnen met oefeningen van de armen en de benen en genoot hij daar kennelijk ook nog van. Dan ben je dus 100 en je lijkt het niet lang meer te maken hier, ziek en langzaamaan vergiftigd door je eigen lichaam, met een diagnose die niets beters voorspelt.

En als je dan een maand in bed ligt, je niet langer ziek voelt en niet meer geel bent, moet dus de vraag gesteld en beantwoord of er serieus gerevalideerd moet worden. Ach, mijn vader geeft zelf al de impliciete eigen antwoorden. Hij heeft plezier in oefenen, nu overigens nog in bed. Het risico van bloeddrukdaling als hij uit bed zou komen is misschien nog te groot. Maar ik zie op onze app videootjes waarin hij een rode ballon gooit en weer probeert te vangen (rood is de kleur die hij nog een klein beetje kan zien) en ik zie hem zelfs bezig zich in zijn bed overeind te trekken.

Een zus vertelde mijn vader vandaag over ons samenzijn als broers en zussen en hoe goed we het hadden met elkaar. Toen zei hij heel blij: 'Ik denk wel eens dat het zó goed voor een mens is als de familie zo goed met elkaar is, dat je daar ook oud door kunt worden.' 'Laat ik dat nou ook denken!', vervolgt mijn zus. En een broer voegt nog iets toe, iets wat ook dikwijls in mijn gedachten is geweest: 'Het zou maar zo kunnen zijn dat wij het allemaal zo goed met elkaar hebben, omdat die 100-jarige zo trouw voor ons gebeden heeft en bidt.' Zou dat kunnen? Ik moet dan altijd denken aan dat niet alle gebeden verhoord worden en dat je niet-verhoorde bidders toch een beetje wegzet hiermee. En dat wil en kan ik niet. Maar ik vind de gedachte mooi. Dat wel.


Pagina geschreven 6-11-2019.