Voordat ik in bed duik

Hoe sneu ook, soms is het ook komisch: de gedachte bij mijn vader dat ze hem vergeten zijn of dat hij nog niets te eten kreeg. Gelukkig zijn ook die gedachten steeds weer snel vergeten. Bij één van mijn zussen bedacht hij dat ze hem (met zijn blinde ogen) om 8 en om 12 uur maar een handtekening zouden moeten laten zetten als ze hem te eten hebben gebracht, zodat het altijd gecontroleerd zal kunnen worden. Het probleem lijkt dat hij vaak maar kleine porties neemt en dan dus al snel weer het gevoel krijgt nog niets gehad te hebben. Of misschien is het zo dat de tijd hem op wakkere momenten gewoon te lang duurt.

Ach, we zijn al blij dat hij zich niet meer zo ziek voelt. En we glimlachen maar als hij om half twee in de middag, wakker wordend, niet kan begrijpen dat 'ze' hem niet uit bed hebben gehaald, iets waarvoor zijn energie gewoon tekort zou schieten. Hij zegt dat 'ze' normaal om een uur of 8 of 9 komen om hem te helpen met aankleden en hij gelooft dan niet dat hij al vier weken in bed ligt. Maar gelukkig: hij ligt nog steeds wel lekker voor zijn gevoel. En hij weet nu veel vaker dat hij de 100 al is gepasseerd. En dan voelt hij ook wel weer dat het 'op' is bij hem.

Vanavond tegen een broer van me: 'Ik heb net geplast hè? Dan doe ik nog een keer voordat ik in bed duik!' Zo dichtbij is de wereld buiten het bed nog voor hem.


Pagina geschreven 21-10-2019.