foto: Sossusvlei, 18-9-2010

foto: Sossusvlei, 18-9-2010

Scherp gesneden

Ik ben in het christelijke geloof opgegroeid, maar ik ben geen christen meer. Het heeft me jaren gekost om dat te beseffen. In die jaren heb ik geprobeerd te communiceren over mijn veranderende inzichten en uit de reacties of het ontbreken daarvan begreep ik langzaamaan dat ik er niet meer bij hoorde. Uiteindelijk heb ik dat geaccepteerd. 'Je kunt altijd terug', zei een schoonzus me, maar ik voel me daarin niet begrepen. Ik heb niet het gevoel terug te kunnen, althans niet als ik mijn geschiedenis met wat ik God noem recht wil doen. 'Wat' ik God noem, schrijf ik. Dat is om het besef dat er Iets is dat groter is dan ik ben en dan wij allemaal zijn. Dat is om het gevoel dat ik op momenten zomaar ervaren kan en dat me in mijn diepste wezen raakt. Ik kan gewoon niet geloven dat alles hier toevallig is, zonder aanwezigheid van een hogere intelligentie. Door de tijd heb ik begrepen dat mijn beleving hierin voor christenen lastig is en door hen dan ook liever omzeild wordt. Dat maakt me soms eenzaam, vooral omdat wat voor mij belangrijk en wezenlijk is, beter niet door me benoemd kan worden. Maar ook omdat het moeilijk voor me is om wat ik aan het onzienlijke ervaar voor me te houden. Misschien heb ik me in het verleden wel meer of beter gevoeld om mijn ideeën. Geleidelijk ben ik gelijkwaardigheid gaan ervaren: het christelijke geloof en mijn godsbeelden mogen er beide zijn en met het christelijke geloof is op zich niets mis. Ik zie dat het velen tot steun is en als inspiratiebron werkt. Dat is goed. Wat er met mij gebeurd is, is dat ik mijn geloofsleven begon met een scherp gesneden godsbeeld. Ik meende, met name vanuit de bijbel, precies te weten wie en hoe God is en wat God van ons mensen wil. Dat beeld ging echter eroderen en steeds meer scherpe snedes vervlakten. Uiteindelijk bleef er iets amorfs over, onkenbaar, niet te definiëren, maar ontzagwekkend en zichtbaar in alle leven. En ik werd me ervan bewust daarmee uit de voeten te kunnen en daarin meer ruimte te kunnen ervaren dan in de scherp gesneden christelijke beelden. Ik weet niet meer wat God is en wil en niet wil. Meer heb ik het idee dat God Alles is, goed en kwaad beide, licht en duisternis, liefde en haat. En dat de dualiteit die in deze levensenergieën is aangebracht mensenwerk is.

De vraag die vanuit christelijke hoek naar voren komt, is hoe het dan zit met de bijbel, die toch Woord van God genoemd wordt. In dat 'Woord van God' geloof ik niet meer. In de bijbel vind ik verhalen en theorieën die goddelijk kunnen zijn. Maar ik geloof niet meer dat de bijbel het ultieme Woord van God voor de mensen is. De bijbel is voor mij mensenwerk. Helaas zou ik willen zeggen. Want het zou alles hier duidelijker maken als we wel Woord van God zouden hebben. Natuurlijk: je kunt geloven dat iets Woord van God is. Maar je kunt een ander nooit opleggen dat ook te geloven. Ik heb veel meer het gevoel dat God oneindig veel groter moet zijn dan in mensenwoorden kan worden vervat. Dat die altijd tekort zullen schieten. En dat het heel soms kan lukken in mensenwoorden een glimp van God te doen oplichten. Dat kan in de bijbel zijn, maar niet alleen daar.


- - -

Pagina geschreven 9-2-2021.